· 

Eerste blog is een Feit!

Het gaat beginnen, mijn eerste blog. Ik ben lang bezig geweest met het voorbereiden van mijn website. Met een heleboel geklooi en gepruts, en heb ook meerdere keren op punt gestaan te stoppen. Dat is namelijk iets wat ik vaak doe, mijn ideeën zijn leuk, mijn uitvoering eigenlijk altijd slecht. Een na deeltje van mijn ADD , ik ben zelf erg creatief, maar mijn doorzettingsvermogen hierin is klein. Maar dit keer deed ik het met in mijn achterhoofd mijn valkuilen, en een goeie voorbereiding. Naar uren rond te hebben gestruind op het internet naar de beste tips ben ik aan de slag gegaan.

En nu mag ik dan eindelijk het gene doen waarvoor ik het deed, een blog schrijven en plaatsen. In deze blog wil ik me voorstellen. Ook in het kopje hierboven ‘wie ben ik’ staat wat informatie over mij. Maar in deze blog wil ik wat meer delen over mijn verhaal, en uitleggen waarom ik ben gaan bloggen. 

 

Mijn verhaal in het kort.

Ik ben Albertine 19 jaar en woon in een klein typisch dorpje waar iedereen elkaar kent. Hier woon ik al heel mijn leven, ben niks anders gewent en vind het ook prima.

Mijn gezinssituatie is iets anders dan ‘normaal’ want mijn jongste broertje in meervoudig beperkt. Dit zorgde voor meer aandacht voor hem, en minder voor mij en mijn andere broertje. Als je minder aandacht krijgt kun je 2 dingen doen, er naar vragen totdat je het krijgt, of niks doen. Mijn broertje koos er voor om er naar te vragen, en ik deed niks. Daardoor leek het dat alles goed ging, en leefde ik mijn leventje op mijn manier. Dit speelde zich vaak af in een fantasie wereldje door mezelf verzonnen, een wereldje waarin ik me veilig voelde, en ik zelf kon bepalen wat er gebeurde. Wat voor de buiten wereld niet opviel was dat ik aandacht miste, en erg jaloers was op de aandacht die mijn broertjes kregen. Ik dacht al van jongs af aan dat ik niet goed genoeg was, en dat daarom al het aandacht van mensen om mij heen naar mijn broertjes gingen. Ik werd vaak aangesproken als de zus van. En kreeg vaak de vraag hoe het met mijn broertje was, of ik kreeg te horen hoe leuk hij wel niet was. En dat werd op een gegeven moment erg pijnlijk, want ik was er ook nog. Ik dacht dat als ik mezelf ging veranderen ik wel aandacht ging krijgen. Zo ontstond mijn verbeteringslijstje, zoals de naam het al zegt was het een lijstje met dingen die ik aan mezelf moest verbeteren.

 

Dit kwam in mijn puberteit allemaal weer terug, ik bleek erg negatieve gedachten te hebben en dat werd steeds erger. Ik zag het nut van mijn leven niet meer in, en baalde heel erg van mezelf. In 2016 werd ik diagnosticeert met een zware depressie, en volgde er jaren met therapie en medicatie. Ik heb veel gereflecteerd op mijn jeugd, en zag dat ik vroeger al veel bezig was met op mezelf reflecteren. Dat is alleen doorgeslagen in een negatief zelfbeeld, en uiteindelijk dus in een depressie.

 

Ik ben nu vier jaar verder, en heb in die 4 jaar veel meegemaakt en geleerd. Inmiddels heb ik nog een diagnose gekregen namelijk ADD, dit zorgde er waarschijnlijk voor dat ik elke keer weer terug viel in een depressie. Door over mijn depressie en verleden te schrijven hoop ik een stukje van het Taboe van depressie onder jongeren te verbreken. En andere jongeren die het soort gelijke mee maken te helpen.

 

 

Zelf ben ik christelijk, en geloven tijdens een depressie vond ik zelf erg lastig, maar het heeft me uiteindelijk wel dichter bij God gebracht. Ik heb erg gemerkt dat in mijn kerk, en bij andere christelijke mensen, depressie iets onbekends is. Daarom wil ik met deze blog ook laten zien dat ook veel christelijke jongeren hier last van hebben. En zal ik delen hoe God mij heeft geholpen, en waar ik tegen aan liep in het geloven met een depressie. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0