· 

Hoe het nu gaat, en wat ik heb geleerd.

Dag lieve lezers!

 

 

Misschien hebben jullie mijn insta bericht gelezen, daar in vertelde ik kort hoe het met me gaat. Heb je hem niet gelezen kun je dat altijd nog doen. Maar om het kort even uit te leggen, ik zit al een paar maanden niet lekker in mijn vel. En ja , dat heb ik wel vaker gehad in de laatste jaren, maar dit voelde heel anders. Ik was moe, zoals ik tijdens mijn depressie wel vaker was, maar er was één ding anders. Ik wou nog wel, ik wou juist heel graag, ik keek uit naar mijn werkdagen op stage, bij de Albert Heijn en mijn andere baan. Maar het lukte me gewoon niet, ik begon vol energie maar klapte naar een paar uur helemaal in. Mijn energie leek opeens totaal verdwenen te zijn, wat echt heel frustrerend was want ik moest en wou nog zoveel doen.

 

Ik ben van mezelf uit best perfectionistisch , zo wil ik altijd het beste van mezelf laten zien, en het beste doen. Dit lukte alleen niet meer, en niet alleen qua werk, maar ook met het bloggen ging het gewoon niet. De druk om meer volgers, meer bereik , het werd teveel wat er voor zorgde dat ik het helemaal niet meer deed.

De laatste 2 weken ben ik stappen gaan zetten om meer rust te pakken. Zo heb ik nu 3 weken vrij van mijn werk , en loop ik halve dagen stage. Klinkt allemaal logies om te doen, vooral omdat het echt achteruit ging met mij. Maar voor mij was dit echt lastig, het voelde als opgeven en mijn zwakte te laten zien aan anderen. Maar nu ik de stappen heb genomen zie ik hoeveel dit helpt, ik zit nog maar in week 1, dag 3 maar ik heb al zoveel meer rust. Het idee even geen verplichtingen te hebben, me niet steeds over mijn grens te hoeven sjouwen, het geeft zo veel rust.

 

Gister zei mijn moeder  tegen me, je begint nu pas te leren en dingen te veranderen. Even korte uitleg, gisteravond zat ik er even goed doorheen. Alle vragen van waarom ik, waarom ben ik zo’n wrak, en waarom gaat het nog steeds niet zoals ik wil. Maar nadat mijn moeder dit zei besefte ik dat ze eigenlijk gelijk heeft. ( kost me nogal moeite dit toe te geven, ben niet zo’n held in andere gelijk te geven ; ).

Maar in de 4 jaar van depressie, en nu mijn burn out klachten, ben ik voor het eerst echt gaan kijken naar wat het beste is voor mij. Heb ik met moeite mijn prestatiebeeld los gelaten, en heb ik toegegeven dat ik even een stapje terug moet doen. Niet meer zoveel werken , en niet altijd het beste van mezelf te willen. Ook al is dat niet zomaar afgeleerd, ik vraag al heel mijn leven teveel van mezelf, en dat leer je niet zomaar af. Maar door deze stapjes geef ik het een kans om te leren.

 

Ik schrijf dit om jullie ook te kunnen vertellen dat je echt naar jezelf moet luisteren. Wat zegt jou lichaam, wat zegt je hart? Kijk niet naar wat de maatschappij van je lijkt te verwachten, en dender niet door in een patroon die je langzamerhand sloopt. Natuurlijk hebben degene voor wie ik werk het liefst dat ik blijf werken. Maar wat hebben ze eraan als ik naar een poos doorgaan helemaal instort en niks meer kan? Je kan pas echt presteren als je helemaal jezelf kan zijn, je uitgerust bent, en je goed in je vel zit. Zolang dit niet zo is moet je de tijd te nemen, en naar jezelf luisteren. Wie ben jij op je fitst, hoe ben jij gelukkig? Streef daarna , en niet wat andere van je verwachten, of wat ze misschien wel van je denken. Je kunt pas echt gelukkig en jezelf zijn als je luistert naar jezelf.

 

Liefs Albertine.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0