· 

Zonder jullie..

Als je het gevoel niet hebt gehad, kun je het ook nooit helemaal begrijpen.
Dit is iets wat ik vaak zeg over het begrijpen van Depressie.
Maar dit met verschillende dingen hetzelfde , zoals het gevoel wanneer je net een pas geboren kindje hebt gekregen. Het lijkt me echt een wonder , dat moment wanneer je voor het eerst je eigen kindje in je handen hebt.  Maar dit heb ik nog nooit zelf ervaren, ik kan het me voorstellen, maar nooit helemaal. 
Het zelfde geld wanneer er iemand dichtbij je overleden is. Dit is intens verdrietig, en de rouwverwerking is heftig en moeilijk. Maar heb je dit nog nooit meegemaakt, kun je het verdriet ook nooit zo ervaren zoals degene die iemand verloren is het ervaart. 
Zo is het ook met depressie, en misschien is dat nog wel meer ongrijpbaar dan andere voorbeelden. Tuurlijk, je kunt net als bij geboorte en verlies je wel iets voor stellen. Zoals wanneer je een rot dag hebt, en het even niet ziet zitten.
Maar dan is het logies om te denken, hup kop op, we gaan er morgen weer voor.
Bij depressie is dat anders, dan blijft dat kop op we gaan ervoor, onmogelijk.
Mensen om je heen zeggen het wel om je moed en kracht in te spreken. Maar ze hebben vaak niet door wat zo'n opmerking met je kan doen. Want je wil zo graag, maar het lukt gewoon niet.  
Maar terwijl ik dit typ bedenk ik dat er veel mensen om me heen waren die ondanks dat ze het niet konden begrijpen, er wel voor me waren. Ik wil ze in deze blog bedanken, want zonder hun was ik niet zo ver gekomen. 
Ten eerste m'n ouders, en dan vooral mijn moeder. Hoe die altijd voor me klaar stonden, en me troostte door er gewoon te zijn. Met elke tegenslag kon ik op ze terug vallen, en beurde ze me weer op. Zonder hun, was het vrij wel onmogelijk om de depressie te overwinnen zoals het nu gegaan is. Ze waarschuwde me zodra ik weer teveel dingen deed. Ze gaven aan dat ik echt even rustig aan moest doen, en vaak luisterde ik niet. Ik voelde me op dat moment goed, maar zoals me ouders me al zeiden, klapte ik daarna in. En ja ze werden soms boos, en zeiden 'zie je wel'. Maar toch bleven ze keer voor keer steunen, en hielpen ze me er weer doorheen. 
En dan mijn vriend, hij kwam in m'n leven toen mijn depressie grote deels voorbij was. En waarschijnlijk ging het toen zo goed doordat ik hem leerde kennen. Ik ervaarde opeens het gevoel van geluk, en blijdschap, iets wat ik lang niet had gevoeld. Na een aantal maanden werd dit gevoel weer wat 'normaler', en kwamen er ook weer moeilijke momenten, zoals de laatste weken.  Ik was bang dat mijn vriend weg zou gaan doordat ik me zo voelde. Maar nee , hij heeft me zo ontzettend erg gesteund, en bleef bij me en hielp me erdoorheen.  En nu we bijna een jaar samen zijn is hij er nog steeds, en steunt hij me net zo hard. En weet ik dat hoe ik me ook voel, hij er voor me is. En daar ben ik zo dankbaar voor, door hem weet ik waar ik voor vecht , namelijk ons toekomst samen!
En dan m'n vriendinnen, pff ik gedroeg me soms echt onhandelbaar. Dan was ik hyper en volgende moment zat  ik er huilend of boos bij. Ik duwde ze meerdere keren van me weg, zonderde me af en liet weinig van me horen. Maar zodra ik ze weer binnen liet stonden ze er nog steeds om me met open handen op te vangen. Ik heb echt in die periode geleerd wie m'n echt vrienden zijn, en ben ontzettend dankbaar met hun. Het zijn echte vrienden, in goeie en slechte tijden. 
Dit is een soort ode geworden aan de mensen om me heen. Maar ik vind dat ze dit hebben verdient, want zonder hun allemaal was ik nooit zover gekomen.
Bedankt allemaal!
Liefs albertine 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0