· 

Mijn verhaal , Deel 1.

Daar zat ik dan, meer dan 4 jaar geleden, tegen over me zaten een man en vrouw mee aandachtig aan te kijken. Ze hadden een papier vast, op dat papier stond een diagnose die hun hebben vastgesteld. De man, een psychiater, en de vrouw, een psycholoog, begonnen een heel verhaal te vertellen. Zenuwachtig keek ik naar mijn ouders, wat dachten hun nu, wat vonden ze nu van me?

Het begon in de 3e van de middelbare, ik was al langere tijd erg ongelukkig. Op school droeg ik mijn masker, en lachte en praatte ik mee alsof er niks aan de hand was.  Maar van binnen ging ik kapot, haatte mezelf , voelde me duister en ongelukkig. Als ik thuis kwam gleed de masker er af, en brak ik, ik kon mijn emoties uiten. Niks was zo vermoeiend als die neppe glimlach. Kon ik maar aan mensen uitleggen hoe ik me voelde, maar wie zou me begrijpen? Er waren dagen waarin ik allemaal  kon huilen, kon piekeren, en het leven niet meer zag zitten. Wat was er mis met me? Waarom genoot ik niet meer van de dingen om me heen, en waarom schoten er alleen maar donkere gedachten door me heen?

Terug naar het papiertje waarop een diagnose stond. Eindelijk werd duidelijk wat er aan de hand was, zou ik dan eindelijk bevestiging krijgen?

De psycholoog begon met praten, hele verhalen over het vorige gesprek. Al mijn klachten, angsten en dingen die ik heb gedeeld werden opgenoemd. Ik voelde me zwak, hoe dom ben ik dat ik zulke gedachten heb, dat ik me zo voel. En toen kwam het papier mijn kant op, ik mocht meelezen met hun conclusie. Mijn ogen scande het papier af, en daar stond het. : We hebben geconsenteerd dat Albertine last heeft van een Zware depressie. Ik staarde er naar, en voelde me leeg, ontzettend leeg. Veel dacht ik toen niet, ik liet het over me heen komen, terwijl de psychiater mijn ouders uitlegde wat voor behandeling ik zou krijgen.  

Ik weet nog hoe ik op mijn kamer zat en naar het papier zat te staren. Een zware depressie, een zware depressie,  waarom ik? Allemaal gedachten vlogen door mijn hoofd, en het enige wat ik kon doen was huilen. Boos smeet ik het papier bovenop mijn klerenkast. Nooit maar ook nooit zou ik daar meer naar kijken.

 Het was zo confronterend, die letters die zin. Ik kon niet beseffen dat het over mij ging. Tuurlijk had ik die gedachten, was ik ongelukkig, maar heb altijd onbewust gedacht dat het niks was. Dat het naar een paar weken wel over zou zijn. Maar die weken waren maanden geworden, en nu stond het op papier..

 

Ik kan nu , na 4 jaar zeggen dat het een stuk beter met me gaat, en wat ben ik daar blij mee.            Het waren 4 zware jaren, en nog steeds is het niet altijd makkelijk. Ik slik nog steeds medicatie, dus vind mezelf daarmee nog niet helemaal genezen. Ik weet niet hoe het gaat mocht ik gaan stoppen met de medicatie. Hopelijk kan ik daar binnenkort mee stoppen, en blijft de depressie dan ook weg! Natuurlijk weet ik dat de kans aanwezig is dat ik nog of misschien wel helemaal niet kan stoppen met medicatie. Als dit zo schijnt te zijn heb ik daar ook rust mee, maar ik wil het sowieso geprobeerd hebben. 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Mirjam (vrijdag, 09 oktober 2020 12:46)

    Meid ik ben nu al trots op je� hoe jij uit je depressie bent gekomen en hoe sterk jij nu staat in je schoenen �