· 

Tot het lampje weer schijnt.

        Ik fiets, zo automatisch als dat gaat, naar huis toe.

        Denkende aan het gevoel in mijn hart.

        Het gevoel alsof er een zwarte doek over een lamp hangt.

        Het lampje straalt nog wel, maar het valt niet op.

        Op een gegeven moment kijk ik omhoog en zie ik de wolken.

        Zo mooi en zo dichtbij, de heldere blauwe lucht laat de wolken nog mooier uitkomen.

        En ik voel voor heel even, het zwarte doek wegglijden.

        En heel even voel ik het lampje schijnen.

        Heel even voel ik een blijdschap die ik al heel lang niet gevoeld heb.

        En ik voel tranen van blijdschap over mijn wangen naar beneden glijden.        

        Ook al was het maar voor heel even, ik weet het, ik weet dat het lampje nog schijnt.

        En ik ga vechten, zo hard vechten , totdat het doek weer wegvalt.

 

        En ik het lampje in mij weer voel schijnen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0